ورود ثبت نام

مقالات

ﺑﺮرﺳﯽ اﺛﺮ ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎك وﯾﻮ درﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ و داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ اﻧﺪام ﺗﺤﺘﺎﻧﯽ در ﺑﯿﻤﺎران ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي

نوع مقاله: رایگان

 اسپاستیسیته چیست؟

 اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﯾﮑﯽ از اﺧﺘﻼﻻت ﺷﺎﯾﻊ در ﭘﯽ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﺷﯽ از اﻓﺰاﯾﺶ ﺗﺤﺮﯾﮏﭘﺬﯾﺮي رﻓﻠﮑﺲ ﮐﺸﺸﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﭘﺲ از ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي اﯾﺠﺎد ﻣﯽﺷﻮد.1و2 اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ در ﺣﺪود 20-40%  ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪﮔـﺎن ﭘـﺲ از ﺳﮑﺘـﻪ ﻣﻐـﺰي ﮔﺰارش ﺷﺪه اﺳﺖ.3 درد، ﺳﻔﺘﯽ و ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ اﻧﺪام، ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ در اﻧﺠﺎم ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي روزﻣﺮه ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ راه رﻓﺘﻦ، ﺟﺎﺑﻪﺟﺎﺷﺪن، ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن، ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﺎﻓﺖﻫﺎي ﻧﺮم ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺧﻠﻘﯽ از ﻋﻮارض ﮔﺰارشﺷﺪه در ﺑﯿﻤﺎران اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ.4 اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﯿﻤﺎر و اﻋﻀﺎي ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﯿﻤﺎر را ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﻗﺮار ﻣﯽدﻫﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪﻋﻠﺖ ﻧﯿﺎزﻫﺎي ﻣﺮاﻗﺒﺘﯽ و ﺑﻬﺪاﺷﺘﯽ در ﭘﯽ آن ﺑﺎري ﺑﺮ ﮐﻞ ﻧﻈﺎم ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ وارد ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻫﺰﯾﻨﻪﻫﺎي ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﯿﻤﺎران اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﭘﺲ از ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﭼﻬﺎر ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﯿﻤﺎران ﻏﯿﺮاﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﺑﺮآورد ﺷﺪه اﺳﺖ.3 ﺑﺨﺶ ﻣﻬﻤﯽ از درﻣﺎنﻫﺎي ﺑﯿﻤﺎران ﭘﺲ از ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﺑﺮ ﮐﺎﻫﺶ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ دارﻧﺪ.5-8 ﺷﺎكوﯾﻮ (Shock wave) ﻋﺒﺎرت اﺳﺖ از ﭘﺎﻟﺲﻫﺎي ﺻﻮﺗﯽ ﻧﺎﺷﯽ از ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻓﺸﺎر ﮔﺬرا و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ از ﻃﺮﯾﻖ اﻟﮑﺘﺮوﻣﻐﻨﺎﻃﯿﺲ، ﻫﯿﺪرواﻟﮑﺘﺮﯾﮏ، ﭘﯿﺰواﻟﮑﺘﺮﯾﮏ و ﭘﻨﻮﻣﺎﺗﯿﮏ اﯾﺠﺎد ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮان روﺷﯽ ﺑﺮاي ﮐﺎﻫﺶ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ.13 ﺗﺎﮐﻨﻮن ﻣﮑﺎﻧﯿﺰم دﻗﯿﻘﯽ ﺑﺮاي ﺗﻮﺟﯿﻪ اﺛﺮات ﻧﺎﺷﯽ از ﮐﺎرﺑﺮد ﺷﺎكوﯾﻮ در درﻣﺎن اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ اراﯾﻪ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ. اﺛﺮ اﻣﻮاج ﺿﺮﺑﻪاي ﺷﺎكوﯾﻮ، ﺗﻐﯿﯿﺮ در ﺟﺮﯾﺎن ﺣﺴﯽ ﻋﻀﻠﻪ، اﺛﺮ روي ﭘﺎﯾﺎﻧﻪﻫﺎي آزاد ﻋﺼﺒﯽ و ﺗﺎﺧﯿﺮ در اﻧﺘﻘﺎل ﻋﺼﺒﯽ ﻋﻀﻼﻧﯽ در ﭘﯿﻮﻧﺪﮔﺎه ﻋﺼﺒﯽ- ﻋﻀﻼﻧﯽ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰمﻫﺎي اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﺑﺮاي ﺗﻮﺟﯿﻪ اﺛﺮات ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ.14-16 ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ در ﺳﺎلﻫﺎي اﺧﯿﺮ اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﯾﮏ اﺑﺰار اﻣﻦ در درﻣﺎن اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.9-12 ﻫﺪف از اﻧﺠﺎم ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮ اﻋﻤﺎل ﻫﻢ زﻣﺎن ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮ روي ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﺑﻮد.

 روش های بررسی شاک ویو روی انواع بیماران

 ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ از ﻧﻮع ﻣﺪاﺧﻠﻪاي ﺑﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪﮔﯿﺮي در دﺳﺘﺮس با روش ﭘﯿﺶآزﻣﻮن-ﭘﺲآزﻣﻮن ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در ﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺷﻬﺮﯾﻮر 1395 ﻟﻐﺎﯾﺖ ﺗﯿﺮﻣﺎه 1396 در ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﺑﺎ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﻤﯿﺘﻪ اﺧﻼق داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺑﺎ ﮐﺪ اﺧﻼق IRSBMU.RETECH.REC.1396.297 و ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎرت داﻧﺸﮑﺪه ﻋﻠﻮم ﺗﻮاﻧﺒﺨﺸﯽ اﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺑﯿﻤﺎران ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﻣﺮاﺟﻌﻪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﮐﻠﯿﻨﯿﮏﻫﺎي ﺗﺨﺼﺼﯽ ﻓﯿﺰﯾﻮﺗﺮاﭘﯽ در ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﺑﻮد. ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي ورود ﺷﺎﻣﻞ داﻣﻨﻪ ﺳﻨﯽ 65-35 ﺳﺎل، ﮔﺬﺷﺖ ﺣﺪاﻗﻞ ﺷﺶ ﻣﺎه از ﺑﺮوز ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي، ﻋﺪم درﻣﺎن ﺑﺎ داروﻫﺎي ﮐﺎﻫﻨﺪه ﺗﻮن ﻋﻀﻠﻪ در ﻃﯽ ﺷﺶ ﻣﺎه ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ اﯾﺴﺘﺎدن ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎ ﯾﺎ ﺑﺪون وﺳﯿﻠﻪ ﮐﻤﮑﯽ، ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ وﺟﻮد اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ درﺟﻪ 1 ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﺑﺮاﺳﺎس ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث ﺑﻮد. ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي ﺧﺮوج ﺷﺎﻣﻞ اﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎل ﺟﺮاﺣﯽ در اﻧﺪام ﺗﺤﺘﺎﻧﯽ ﺟﻬﺖ آزاد ﮐﺮدن ﻋﻀﻠﻪ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ و ﻋﺪم ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ اداﻣﻪ درﻣﺎن ﺑﻮد. در اﺑﺘﺪا اﻫﺪاف و ﻧﺤﻮه اﺟﺮاي ﻃﺮح ﺑﺮاي ﺑﯿﻤﺎر ﺷﺮح داده ﺷﺪ و رﺿﺎﯾﺖﻧﺎﻣﻪ ﮐﺘﺒﯽ از ﺑﯿﻤﺎران درﯾﺎﻓﺖ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎران ﺗﻮﺿﯿﺢ داده ﺷﺪ ﮐﻪ در ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ از آزﻣﻮن در ﺻﻮرت ﻋﺪم ﺗﻤﺎﯾﻞ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ از ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﻮﻧﺪ. ﺳﭙﺲ دادهﻫﺎي دﻣﻮﮔﺮاﻓﯿﮏ آزﻣﻮدﻧﯽﻫﺎ ﺛﺒﺖ و ﺗﺤﺖ ارزﯾﺎﺑﯽ اوﻟﯿﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻪ اﺳﺘﻨﺎد ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت اﻧﺠﺎم ﺷﺪه در زﻣﯿﻨﻪ درﻣﺎن اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﻪ ﺑﺎ ﺷﺎكوﯾﻮ و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﻮل ﺣﺠﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪ، ﺗﺨﻤﯿﻦ ﺣﺠﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪ 15 ﻧﻔﺮ ﺑﺮآورد ﺷﺪ.

اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﻘﯿﺎس اﺻﻼح ﺷﺪه، آﺷﻮرت و ﺑﺎ اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﻣﯿﺰان ﻣﻘﺎوﻣﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺎﺳﯿﻮ ﻣﻔﺎﺻﻞ ﻣﭻ و زاﻧﻮ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺪ. در اﯾﻦ ﻣﻘﯿﺎس، ﺻﻔﺮ ﻋﺪم وﺟﻮد اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ و ﭼﻬﺎر ﻧﺸﺎندﻫﻨﺪه اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. رواﯾﯽ و ﭘﺎﯾﺎﯾﯽ اﯾﻦ ﻣﻘﯿﺎس ﺗﻮﺳﻂ Ansari و ﻫﻤﮑﺎران ﻣﻮرد ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.17 از ﮔﻮﻧﯿﺎﻣﺘﺮ ,Enraf-Nonius Corp., Delft) (Netherlands ﺟﻬﺖ ارزﯾﺎﺑﯽ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺎﺻﻞ ﻣﭻ و زاﻧﻮ اﺳﺘﻔﺎده (TUR Therapietechnik ﺷﺪ. ﺷﺎك وﯾﻮ درﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ دﺳﺘﮕﺎه ﺷﺎك وﯾﻮ ﺑﺎ ﺧﺮوﺟﯽ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﭘﻨﺞ ﺑﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. در ﺟﻠﺴﻪ GmbH, Germany)

اول اﺑﺘﺪا ﺷﺪت اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ و داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﭘﺎﺳﯿﻮ ﻣﻔﺎﺻﻞ ﻣﭻ و زاﻧﻮ اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﺷﺪ. ﺳﭙﺲ ﺑﻄﻦ ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﻋﻼﻣﺖﮔﺬاري ﺷﺪ. ﺑﻪﻣﻨﻈﻮر ﺑﺮرﺳﯽ اﺛﺮ ﭘﻼﺳﺒﻮ ﺷﺎكوﯾﻮ. 100 ﺷﺎت ﺷﺎك وﯾﻮ ﺑﻪﻃﻮر ﮐﺎذب ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺷﺪت ﺑﺮ روي ﻣﺤﻞﻫﺎي ﻋﻼﻣﺖﮔﺬاري ﺷﺪه اﻋﻤﺎل ﺷﺪ.

در ﺟﻠﺴﻪ دوم ﻣﺮاﺟﻌﻪ (ﭘﺲ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ) اﺑﺘﺪا ارزﯾﺎﺑﯽ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﺎ ﺟﻠﺴﻪ اول اﻧﺠﺎم ﺷﺪ، ﺳﭙﺲ 3000 ﺷﺎت ﺷﺎكوﯾﻮ ﻓﻌﺎل (1500 ﺷﺎت روي ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ و 1500 ﺷﺎت روي ﻋﻀﻠﻪ ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ)، ﺑﺎ ﺷﺪت 2 bar و ﻓﺮﮐﺎﻧﺲ 4Hz در ﻧﻘﺎط ﻋﻼﻣﺖﮔﺬاري ﺷﺪه ﭘﯿﺸﯿﻦ اﻋﻤﺎل ﺷﺪ. دو ﺟﻠﺴﻪ آﯾﻨﺪه ﺑﺎ ﻓﻮاﺻﻞ ﺳﻪ روزه ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪ و اﻋﻤﺎل ﺟﺮﯾﺎن ﺷﺎكوﯾﻮ ﻓﻌﺎل ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﺎ ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎي ﺟﻠﺴﻪ دوم اﻧﺠﺎم و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﯿﻤﺎر ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪﻣﻨﻈﻮر ﺑﺮرﺳﯽ اﺛﺮات ﻃﻮﻻﻧﯽﻣﺪت درﻣﺎن، ﭼﻬﺎر ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻠﺴﺎت درﻣﺎﻧﯽ ارزﯾﺎﺑﯽ دوﺑﺎره اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ آﻣﺎري دادهﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از SPSS software, version 22 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA) اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. ﻧﻤﺮات ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ رﺗﺒﻪاي ﺑﻮدن ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﻪ و ﭼﺎرك و ﻣﻘﺎدﯾﺮ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ و اﻧﺤﺮافﻣﻌﯿﺎر ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺟﻬﺖ ﺑﺮرﺳﯽ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮدن ﺗﻮزﯾﻊ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ از آزﻣﻮن Shapiro-Wilk اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. از آزﻣﻮن اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﻣﮑﺮر و آزﻣﻮن ﺗﻌﻘﯿﺒﯽ Bonferroni ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ اﺧﺘﻼف ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺗﻮزﯾﻊ ﻧﺮﻣﺎل داﺷﺘﻨﺪ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ و از آزﻣﻮن ﺗﺤﻠﯿﻞ وارﯾﺎﻧﺲ Friedman و آزﻣﻮن Wilcoxon ﺑﺮای ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ اﺧﺘﻼف ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﮐﯿﻔﯽ و ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﺗﻮزﯾﻊ ﻧﺮﻣﺎل ﺑﺮﺧﻮردار ﻧﺒﻮدﻧﺪ، اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻨﺎداري آزﻣﻮنﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ از 0/05 در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ.

یافته ها

 15 ﺑﯿﻤﺎر ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺳﻨﯽ 57±7/9 ﺳﺎل ﺑﻪﺻﻮرت داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ در اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ. 60% از ﺑﯿﻤﺎران درﮔﯿﺮي ﻧﯿﻤﮑﺮه راﺳﺖ و 40% درﮔﯿﺮي ﻧﯿﻤﮑﺮه ﭼﭗ را داﺷﺘﻨﺪ. ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﺎﻧﯽ از روﯾﺪاد ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﺗﺎ زﻣﺎن ﻣﺮاﺟﻌﻪ، 14/5±8/8 ﻣﺎه ﺑﻮد. ﺟﺪول 1 ﻣﺸﺨﺼﺎت دﻣﻮﮔﺮاﻓﯿﮏ ﺑﯿﻤﺎران را ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ. در ﺟﺪول 2 ﻣﻘﺎدﯾﺮ ﻧﻤﺮات ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث (Ashworth scale) در ﻣﻔﺎﺻﻞ زاﻧـﻮ و ﻣـﭻ ﺑـﻪﺻﻮرت Shapiro-Wilk ﻣﯿﺎﻧﻪ و ﭼﺎرك آورده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻧﺘﺎﯾﺞ آزﻣﻮن ﻧﺸﺎندﻫﻨﺪه ﺗﻮزﯾﻊ ﻧﺮﻣﺎل ﻣﻘﺎدﯾﺮ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺼﻞ ﻣﭻ در ﺗﻤﺎم ﻣﺮاﺣﻞ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺑﻮد. از اﯾﻦرو از آزﻣﻮن اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﻣﮑﺮر و آزﻣﻮن ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ اﺧﺘﻼف ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺑﯿﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ Bonferroni ﺗﻌﻘﯿﺒﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ رﺗﺒﻪاي ﺑﻮدن ﻧﻤﺮات ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث و ﺗﻮزﯾﻊ ﻏﯿﺮﻧﺮﻣﺎل ﻣﻘﺎدﯾﺮ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻓﻠﮑﺸﻦ زاﻧﻮ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﭘﯿﺶ و ﭘﺲ از و Friedman درﻣﺎن، ﻣﻘﺎدﯾﺮ اﯾﻦ دادهﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ آزﻣﻮن ﺗﺤﻠﯿﻞ وارﯾﺎﻧﺲ ﺑﺮرﺳﯽ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺑﺮاﺳﺎس ﻧﺘﺎﯾﺞ آزﻣﻮن اﻧﺪازهﮔﯿﺮي Wilcoxon آزﻣﻮن ﻣﮑﺮر ﺷﺎكوﯾﻮ ﭘﻼﺳﺒﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻌﻨﺎداري در ﺗﻮن ﻋﻀﻠﻪ ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ وﻟﯽ ﺷﺎكوﯾﻮ ﻓﻌﺎل ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﻌﻨﺎدار در (P=0/32) اﯾﺠﺎد ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻪ ﭼﻬﺎرم (P=0/001) ﺗﻮن ﭘﺎﺳﯿﻮ ﻋﻀﻠﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﺎكوﯾﻮ ﭘﻼﺳﺒﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻌﻨﺎداري در .(P=0/004) اداﻣﻪ داﺷﺖ.

 

ﺗﻮن ﭘﺎﺳﯿﻮ ﻋﻀﻠﻪ ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ اﯾﺠﺎد ﻧﮑﺮد (P=0/59) ﺷﺎك وﯾﻮ ﻓﻌﺎل ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﻌﻨﺎدار در ﺗﻮن ﻋﻀﻠﻪ ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﺷﺪ (P=0/005) اﻣﺎ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮن ﻋﻀﻠﻪ ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻪ ﭼﻬﺎرم اداﻣﻪ ﻧﺪاﺷﺖ (P=0/32). ﻧﺘﺎﯾﺞ آزﻣﻮن Friedman ﻧﺸﺎندﻫﻨﺪه ﻋﺪم ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻌﻨﺎدار داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻓﻠﮑﺸﻦ زاﻧﻮ در ﭘﯽ اﻋﻤﺎل ﺷﺎك وﯾﻮ ﭘﻼﺳﺒﻮ ﺑﻮد (P=0/36) ﭘﺲ از اﻋﻤﺎل ﺷﺎكوﯾﻮ ﻓﻌﺎل ﮐﺎﻫﺶ ﻣﻌﻨﺎداري در داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺼﻞ زاﻧﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺷﺪ (P=0/005) اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ در داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺼﻞ زاﻧﻮ ﺗﺎ ﭼﻬﺎر ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از درﻣﺎن ﻣﻌﻨﺎدار ﻧﺒﻮد (P=0/22).

 

اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮاي ﮐﺎﻫﺶ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ در ﺑﯿﻤﺎران ﺿﺎﯾﻌﻪ ﻧﻮرون ﻣﺤﺮﮐﻪ ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ ﺑﻪوﯾﮋه ﺑﯿﻤﺎران ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي روﯾﮑﺮدي ﺟﺪﯾﺪ در درﻣﺎن اﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎران اﺳﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮن ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﭘﺲ از ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎكوﯾﻮ ﺗﺮاﭘﯽ در ﺑﯿﻤﺎران ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي اﺳﺖ. ﻫﻢراﺳﺘﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ Sohen و ﻫﻤﮑﺎران ﮐﺎﻫﺶ آﻧﯽ در ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث را ﭘﺲ از اﻋﻤﺎل ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎكوﯾﻮ روي ﻋﻀﻠﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻗﯽ در 10 ﺑﯿﻤﺎر ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﮔﺰارش ﮐﺮدﻧﺪ.Moon 15 و ﻫﻤﮑﺎران ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎكوﯾﻮ روي ﻋﻀﻼت ﭘﻼﻧﺘﺎر ﻓﻠﮑﺴﻮر ﻣﭻ ﭘﺎي 30 ﺑﯿﻤﺎر ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ.18 ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﮐﺎﻫﺶ در ﻣﻘﯿﺎش آﺷﻮرث ﺑﻮد. Santamato و ﻫﻤﮑﺎران ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ (Extracorporeal shockwave therapy (ESWT ﺟﻬﺖ درﻣﺎن ﻫﯿﭙﺮﺗﻮﻧﯽ ﻋﻀﻼت ﭘﻼﻧﺘﺎر ﻓﻠﮑﺴﻮر ﻣﭻ ﭘﺎ در 23 ﺑﯿﻤﺎر ﭘﺲ از ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﺑﻪﮐﺎر ﺑﺮدﻧﺪ. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از درﻣﺎن ﺷﺎﺧﺺ آﺷﻮرث ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎﻓﺖ.Radinmehr 14 و ﻫﻤﮑﺎران ﺗﺎﺛﯿﺮ ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎكوﯾﻮ روي ﻋﻀﻼت ﭘﻼﻧﺘﺎر ﻓﻠﮑﺴﻮر 12 ﺑﯿﻤﺎر ﺳﮑﺘﻪ

ﻣﻐﺰي را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد.19 ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﻌﻨﺎدار Modified modified (ashworth scale (MMAS ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺲ از درﻣﺎن ﺑﻮد. ﺑﻬﺒﻮد ﻣﻌﻨﺎدار در ﺷﺪت اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ ﺑﺮاﺳﺎس ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از درﻣﺎن ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻣﺸﺘﺮك ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﻫﻤﺨﻮاﻧﯽ دارد. در ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﯽ ﮐﻪ از ﻣﻘﯿﺎسﻫﺎي ﻧﻮروﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ ﺟﻬﺖ ارزﯾﺎﺑﯽ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﺘﻨﺎﻗﻀﯽ ﮔﺰارش ﺷﺪه اﺳﺖ، ﺑﻪﻃﻮريﮐﻪ Sohn و ﻫﻤﮑﺎران ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎك وﯾﻮ ﺑﺮ روي ﻋﻀﻠﻪ ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ در زﻣﺎن ﻣﻮج F و رﻓﻠﮑﺲ H ﻧﻤﯽﺑﺎﺷﺪ.Amelio 15 و ﻫﻤﮑﺎران ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮي در ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي اﻟﮑﺘﺮوﻣﯿﻮﮔﺮاﻓﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮐﺎرﺑﺮد ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮ روي ﻋﻀﻼت ﻓﻠﮑﺴﻮر ﻣﭻ و اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺑﯿﻤﺎران اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻨﻤﻮدﻧﺪ.20 در ﺣﺎﻟﯽﮐﻪ Daliri و ﻫﻤﮑﺎران ﮔﺰارش ﺑﻬﺒﻮد ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﻧﻮرورﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ ﺑﻪدﻧﺒﺎل اﻧﺠﺎم ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮ روي ﻋﻀﻼت ﻓﻠﮑﺴﻮر ﻣﭻ را داﺷﺘﻨﺪ.21 ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ ﻣﻘﯿﺎس آﺷﻮرث ﺑﻪﺻﻮرت راﯾﺞ ﺑﺮاي ارزﯾﺎﺑﯽ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮده ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺑﻪﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻻﯾﯽ دارد، اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ را در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻘﯿﺎس ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻏﯿﺮﻓﻌﺎل ﻣﻔﺼﻞ ﻃﺮاﺣﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ و از اﯾﻦرو ﻗﺎدر ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﺟﺰاي ﻧﻮروﻟﻮژﯾﮑﯽ و ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ را از ﻫﻢ ﻣﺠﺰا ﺳﺎزد.22و23 ﺑﻪﮔﻔﺘﻪي دﯾﮕﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﯿﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎكوﯾﻮ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮن ﻋﻀﻠﻪ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ و اﺛﺮ درﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻬﺎر ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از درﻣﺎن ﭘﺎﯾﺪار ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮان ﺑﺮاﺳﺎس اﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰم اﺛﺮ ﺷﺎكوﯾﻮ در ﮐﺎﻫﺶ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ رﺳﯿﺪ. ﺗﻔﺎوت ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت دﯾﮕﺮ، اﻋﻤﺎل ﺷﺎكوﯾﻮ روي ﻋﻀﻠﻪ ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﺧﺘﻼف ﻣﻌﻨﺎداري ﺑﯿﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺷﺎكوﯾﻮ و ﭼﻬﺎر ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از آن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ ﺣﺠﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻋﻀﻠﻪ ﭼﻬﺎرﺳﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ دﺧﯿﻞ در ﺑﺮآﯾﻨﺪ اﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﯾﺪ در ﺻﻮرت اﻋﻤﺎل ﺷﺪت ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺟﺮﯾﺎن ﯾﺎ ﺗﻌﺪاد ﺷﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮ، ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﺘﻔﺎوتﺗﺮي ﺣﺎﺻﻞ ﻣﯽﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪ دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ اﻓﺰاﯾﺶ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺎﺻﻞ ﻣﭻ ﭘﺎ و زاﻧﻮ ﭘﺲ از اﻋﻤﺎل ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﻮد، ﮐﻪ اﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت همکاران هم خوانی داشت. و ﻫﻤﮑﺎران در ﻣﻄﺎﻟﻌﻪاي در 28 ﺑﯿﻤﺎر ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي، ﺷﺎك وﯾﻮ روي ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ اﻋﻤﺎل ﮐﺮدﻧﺪ.24 ﯾﮏ ﮔﺮوه از ﺑﯿﻤﺎران ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎك وﯾﻮ در ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ داروي ﺿﺪ اﺳﭙﺎﺳﻢ و ﮐﺸﺶ ﻋﻀﻠﻪ درﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮدﻧﺪ. ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل ﺗﻨﻬﺎ داروي ﺿﺪ اﺳﭙﺎﺳﻢ و ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﮐﺸﺶ را درﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮدﻧﺪ. اﻓﺰاﯾﺶ داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ در ﮔﺮوه اول ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوه دوم ﻣﻌﻨﺎدار ﺑﻮد. ﯾﮑﯽ از ﺗﺌﻮريﻫﺎي ﻣﻄﺮح در زﻣﯿﻨﻪ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰم اﺛﺮ ﺷﺎكوﯾﻮ اﺛﺮ ﺿﺮﺑﻪاي اﻣﻮاج ﺷﺎكوﯾﻮ ﺑﺮ روي ﺑﺎﻓﺖﻫﺎي ﻓﯿﺒﺮوز و اﺟﺰاي ﻏﯿﺮرﻓﻠﮑﺴﯽ ﻋﻀﻠﻪ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﮏ اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﺜﺒﺖ در ﺑﻬﺒﻮد داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺎﺻﻞ و ﮔﺰارش ﻋﺪم ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻌﻨﺎدار در ﺷﺎﺧﺺﻫﺎي اﻟﮑﺘﺮوﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ ارزﯾﺎﺑﯽ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ به دنبال ﺷﺎك وﯾﻮﺗﺮاﭘﯽ در ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت، ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﮑﺎﻧﯿﺴﻢ اﺛﺮ ﺷﺎكوﯾﻮ ﺗﺎﺛﯿﺮ روي اﺟﺰاي ﻏﯿﺮرﻓﻠﮑﺴﯽ دﺧﯿﻞ در اﯾﺠﺎد اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎك وﯾﻮ درﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻫﺶ اﺳﭙﺎﺳﺘﯿﺴﯿﺘﻪ ﻋﻀﻼت ﺳﻪﺳﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﭼﻬﺎرﺳﺮ راﻧﯽ و ﺑﻬﺒﻮد داﻣﻨﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﻔﺎﺻﻞ ﻣﭻ و زاﻧﻮ در ﺑﯿﻤﺎران ﭘﺲ از ﺳﮑﺘﻪ ﻣﻐﺰي ﮔﺮدد.

 

 

برای مشاهده محصولات مرتبط با covid 19 (تونل ضد عفونی کننده و ...) کلیک کنید.